*ولادت با سعادت حضرت فاطمه (س) ، بزرگداشت روز زن و مقام مادر مبارک باد*

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«اذا كانَ يوْمُ القيامَةِ نادى مُنادٍ: يا اهْلَ الجَمْعِ غُضُّوا ابْصارَكمْ حَتى تَمُرَّ فاطِمَة».[1]

(روز قيامت يك صدائي بلند مي شود كه: اي مردم غضّ بصر كنيد كه فاطمة (س) مي خواهد عبور كند).

حديث 2:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

كنْتُ اذا اشْتَقْتُ الى رائِحَةِ الجنَّةِ شَمَمْتُ رَقَبَةَ فاطِمَة».[2]

(اگر به بوي بهشت اشتياق مي كردم فاطمه را بو مي كردم).

حديث 3:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«حَسْبُك مِنْ نساءِ العالَمين ارْبَع: مَرْيمَ وَاسية وَخَديجَة وَفاطِمَة».[3]

(از زنان عالم 4 نفر بهترين آنند: مريم و آسيه و خديجه و فاطمه (س)).

حديث 4:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«يا عَلِي هذا جبريلُ يخْبِرنِي انَّ اللّهَ زَوَّجَك فاطِمَة».[4]

(ياعلي، جبرئيل الآن به من خبر دادكه خدا فاطمه را به ازدواج تو درآورد).

حديث 5:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«ما رَضِيتُ حَتّى رَضِيتْ فاطِمَة».[5]

(هيج گاه راضي نشدم تا فاطمه راضي مي شد).

حديث 6:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«يا عَلِي انَّ اللّهَ امَرَنِي انْ ازَوِّجَك فاطِمَة».[6]

(يا علي، خدا به من دستور داد تا تو را به ازدواج فاطمه درآورم).

حديث 7:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«انّ اللّهَ زَوَّجَ عَليا مِنْ فاطِمَة».[7]

(خدا علي و فاطمه را به ازدواج درآورد).

حديث 8:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«احَبُّ اهْلِي الي فاطِمَة».[8]

(فاطمه محبوب ترين اهل من است نزد من).

حديث 9:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«خَيرُ نِساءِ العالَمين ارْبَع: مَرْيم وَاسية وَ خَدِيجَة وَ فاطِمَة».[9]

(سروران زنان عالم 4 نفرند: مريم و آسيه و خديجه و فاطمه).

حديث 10:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«سيدَةُ نِساءِ اهْلِ الجَنَّةِ فاطِمَة».[10]

(سرور زنان بهشت فاطمه است).

حديث 11:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«اوَّلُ مَنْ يدْخُلُ الجَنَّةَ: عَلي وَ فاطِمَة».[11]

(اولين كسي كه وارد بهشت مي شود: علي و فاطمه هستند).

حديث 12:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«انْزِلَتْ ايةُ التطْهِيرِ فِي خَمْسَةٍ فِي، وَفِي عَلي وَحَسَنٍ وَحُسَينٍ وَفاطِمَة».[12]

(ايه تطهير بر 5 نفر نازل شد، بر من و علي و حسن و حسين و فاطمه (عليهم السلام)).

حديث 13:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«افْضَلُ نِساءِ اهْل الجَنَّةِ: مَرْيمُ وَاسيةُ وَ خَديجَةُ وَ فاطِمَة».[13]

(بهترين زنان اهل بهشت چهار نفرند: مريم و آسيه و خديجه و فاطمه).

حديث 14:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«اوَّلُ مَنْ دَخَلَ الجَنَّةَ فاطِمَة».[14]

(اوّلين كسي كه وارد بهشت مي شود فاطمه است).

حديث 15:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«المَهْدِي مِنْ عِتْرَتي مِنْ وُلدِ فاطِمَة».[15]

(مهدي از عترت من از ولد فاطمه مي باشد).

حديث 16:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«انّ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ فَطمَ ابْنَتِي فاطِمَة وَوُلدَها وَمَنْ احَبًّهُمْ مِنَ النّارِ فَلِذلِك سُمّيتْ فاطِمَة».[16]

(خداي تبارك و تعالى آتش را بر دخترم فاطمه وپسرانش وكسي كه آنان را دوست بدارد دور و منع كرده است، و به همين دليل است كه اسمش فاطمه است).

حديث 17:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة انْتِ اوَّلُ اهْلِ بَيتي لُحُوقا بِي».[17]

(اي فاطمه، تو اوّلين نفري هستي كه از عترتم بعد از من به نزد من مي آيي).

حديث 18:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة بَضْعَةٌ مِنّي يسُرُّنِي ما يسُرُّها».[18]

(فاطمه پاره تن من است، هر چه او را خوش حال كند مرا خوش مي كند).

حديث 19:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة سِيدةُ نِساءِ اهْلِ الجَنِّة».[19]

(فاطمه سرور زنان اهل بهشت است).

حديث 20:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة بَضْعَةُ مِنّي فَمَنْ اغْضَبَها اغْضَبَنِي».[20]

(فاطمه پاره تن من است، هر چه او را غضبناك كند مرا غضبناك كرده است).

حديث 21:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة خُلِقَتْ حورِيةٌ فِي صورة انسية».[21]

(فاطمه يك حوريه خلق شد به صورت انسيه).

حديث 22:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة حَوْراءُ ادَميةَ لَم تَحضْ وَلَمْ تَطْمِث».[22]

(فاطمه حوريه انسيه است، حيض و نفاس ندارد).

حديث 23:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة احَبُّ الي مِنْك يا عَلِي وَانْتَ اعَزُّ عَلَي مِنْها».[23]

(فاطمه از تو يا علي نزد من محبوب تر است، و تو نزد من از او عزيزتر مي باشي).

حديث 24:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة بَضْعَةٌ مِنّي وَهِي قَلْبِي وَهِي روُحِي التي بَينَ جَنْبِي».[24]

(فاطمه پاره تن من است، و او قلب من است، و روحي كه بين من است).

حديث 25:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة سيدَةُ نِساءِ امَّتِي».[25]

(فاطمه سرور زنان امّت من است).

حديث 26:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة بَضْعَةٌ مِنّي يؤلِمُها ما يؤْلِمُنِي وَيسَرُّنِي ما يسُرُّها».[26]

(فاطمه پاره تن من است، هر چه او را بيازارد مرا آزرده است، و هرچه او را مسرور گرداند مرا مسرور كرده است).

حديث 27:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة بَضْعَةٌ مِنّي مَنْ اذاهَا فَقَدْ اذانِي».[27]

(فاطمه پاره تن من است، هر كه او را مرا بيازارد مرا آزرده است).

حديث 28:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة بَهْجَةُ قَلْبِي وَابْناها ثَمْرَةُ فُؤادِي».[28]

(فاطمه بهجت و سرور قلب من است، و دو پسرش ميوه دل من هستند).

حديث 29:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة لَيسَتْ كنِساءِ الادَميين».[29]

(فاطمه مثل زنان آدميين نيست).

حديث 30:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة انّ اللّهَ يغْضِبُ لِغَضَبَك».[30]

(اي فاطمه، خدا با غضب تو غضبناك مي شود).

حديث 31:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«فاطِمَة انّ اللّهَ غَيرُ مُعَذِّبِك وَلا احَدٍ مِنْ وُلْدِك».[31]

(اي فاطمه خدا نه تو را عذاب مي دهدنه كسي از پسرانت را)

حديث 32:

قال رسول اللّه (صلى الله عليه وآله):

«كمُلَ مِنَ الرِّجال كثِيرُ وَلَمْ يكمُلْ مِنَ النساءِ الا ارْبَع: مَرْيم وَاسِية وَخَديجة وَفاطِمة»[32]

(از مردان خيلي به كمال رسيدند، ولي از زنان فقط 4 نفر: مريم و آسيه و خديجه و فاطمه)

حديث 33:

قال رسول الله (صلى الله عليه وآله):

«ليلة عرج بي الى السماء رايت على باب الجنّة مكتوبا: لا اله الا الله، محمّد رسول الله، علي حبيب الله، الحسن والحسين صفوة الله، فاطمة خيرة الله، على مبغضيهم لعنة الله»[33]

(شبي كه به معراج رفتم بر در بهشت ديدم نوشته شده بود: لا اله الا الله، محمد رسول الله، علي ولي الله، حسن و حسين مصطفايان خدا، فاطمه برگزيده خدا، لعنت خدا بر مبغضين آنان).

حديث 34:

قال رسول الله (صلى الله عليه وآله):

«لو كان الحسن شخصا لكان فاطمة، بل هي اعظم، ان فاطمة ابنتي خير اهل الارض عنصرا و شرفا و كرما».[34]

(اگر احسان شخص بود، فاطمه مي بود، بلكه او اعظم است، فاطمه دختر من بهترين اهل زمين است در كرم و عنصر و شرف).

حديث 35:

خرج رسول الله (صلى الله عليه وآله) و هو اخذ بيد فاطمة (سلام الله عليها) فقال:

«من عرف هذا فقد عرفها و من لم يعرفها فهي فاطمة بنت محمّد و هي قلبي و روحي التي بين جنبي».[35]

پيامبر اكرم (ص) خارج شدند در حالي كه دست حضرت فاطمه (س) را گرفته بودند، سپس گفتند: (هر كس او را مي شناسد شناخته است، و هر كه كه او را نمي شناسد پس او فاطمه دختر محمد است، و او قلب من است و روحي كه بين من است).

حديث 36:

قال رسول الله (صلى الله عليه وآله):

«انّما سمّيت فاطمة لانّ الله عزّوجلّ فطم من احبّها من النّار»[36]

(فاطمه «فاطمه» ناميده شد چون كه خدا محبّان او را از آتش دور گردانيده است)

حديث 37:

قال رسول الله (صلى الله عليه وآله):

«اتاني جبرئيل قال: يا محمّد انّ ربّك يحبّ فاطمة فاسجد، فسجدت، ثمّ قال: انّ الله يحبّ الحسن و الحسين فسجدت، ثمّ قال: انّ الله يحبّ من يحبّهما».[37]

(جبرئيل نزد من امد وگفت: يا محمّد، خدا فاطمه را دوست دارد، پس سجده كن، سجده كردم، سپس گفت: خدا حسن وحسين را هم دوست دارد، پس سجده كردم، سپس گفت: خدا دوست دارد هر كس كه آن دو را دوست بدارد).

حديث 38:

قال رسول الله (صلى الله عليه وآله):

«ان فاطمة شعرة مني فمن اذى شعرة مني فقد اذاني، ومن اذاني فقد اذى الله، ومن اذى الله لعنه ملء السماوات والارض».[38]

(فاطمه موئي از من است، پس كسي كه موئي از من را بيازارد مرا آزرده است، وكسي كه مرا بيازارد خدا را آزرده است، وكسي خدا را بيازارد خدا او را به اندازه زمين و آسمان لعنتش مي كند).

حديث 39:

قال رسول الله (صلى الله عليه وآله):

«يا سلمان، حبّ فاطمة ينفع في مئة من المواطن، ايسر تلك المواطن: الموت، والقبر، والميزان، والمحشر، والصراط، والمحاسبة، فمن رضيت عنه ابنتي فاطمة، رضيت عنه، ومن رضيت عنه رضي الله عنه، ومن غضبت عليه ابنتي فاطمة، غضبت عليه، ومن غضبت عليه غضب الله عليه، يا سلمان ويل لمن يظلمها ويظلم بعلها امير المؤمنين عليا، وويل لمن يظلم ذرّيتها وشيعتها».[39]

(اي سلمان، حبّ فاطمه در 100 جا نافع و مفيد است، ميسّرترين و راحت ترين آن جا ها: هنگام مردن، در قبر، در ميزان، در محشر، در صراط، در محاسبه، پس هر كه كه دخترم فاطمه از او راضي شود من هم از او راضي ميشوم وكسي كه من از او راضي شوم خدا از او راضي مي شود، وهر كس كه دخترم فاطمه بر او غضب كند من هم بر او غضبناك ميشوم، وهر كس كه من بر او غضبناك شوم خدا بر او غضبناك مي شود، اي سلمان، واي بركسي كه به او وبه شوهر او امير المؤمنين علي ظلم وستم كند، وواي بر كسي كه به نسل و شيعه او ظلم وستم كند).

حديث 40:

(قرأ رسول الله (صلى الله عليه وآله) هذا الاية: (في بيوت اذن الله ان ترفع ويذكر فيها اسمه) فقام اليه رجل فقال: «اي بيوت هذه يا رسول الله ؟ قال: بيوت الانبياء، فقام اليه ابوبكر فقال: يا رسول الله اهذا البيت منها ؟ -مشيرا الى بيت علي وفاطمة عليهما السلام-قال: نعم، من افاضلها»[40]

(رسول خدا (ص) اين ايه را خواند: (در خانه هائي كه خدا اجازه داده است كه بالا روند وذكر او در آنها به بزرگي ياد شود) پس كسي بلند شد وسؤال كرد: كدام بيوتي هستند اينها يا رسول الله ؟ فرمودند: بيوت انبياء، پس ابوبكر بلند شد وگفت: يا رسول الله اين خانه هم ضمن آنان است ؟ -اشاره به خانه حضرت علي وحضرت فاطمه عليهما السلام كرده بود- پيامبر (ص) فرمودند: بله، از بهترينان آن بيوت است).

پي نوشت ها:

      گذشت تا اینکه حضورم را در این شهر یافتم. احساس خوبی داشتم فضای شهر و اطراف مسجد را سبکتر از آنچه دیده بودم، یافتم. آرام آرام به دنبال آن کوچه و آسمان سنگینش گشتم. اما هر چه جلوتر می رفتم، سنگفرش های سفید صحن مسجد بیشتر به چشم می خورد. آنقدر رفتم تا از آنجا به داخل مسجد راهم دادند. با گامهایی که برمی داشتم در این اندیشه بودم که پس چرا به کوچه و درب خانه نرسیدم. مسیر را که درست آمدم؟ چه شد؟

      یادم آمد که آری، دیگر کوچه ای باقی نمانده، چه بهتر بگویم باقی نگذاشتند. به باور خودشان در پی گسترش مسجد آخرین نشان از آن وجود را برایمان بی نشان باقی گذاشتند. جلو رفتم به سکویی برخوردم که یافتم جای اصحاب است. هنوز صدای «هَل تَأکُل مَعَنا» ی مساکین این شهر رو به روی درب خانه ات به گوش می رسد. آری چه کسی جز پدرت هم غذای آنان بود....!؟ مگر نه اینکه تنها، عصمت کبرای این شهر بود که به فقیر گردنبند عطا فرمود. هنوز صدای دعای مسکین در حقیقت گوشهای شنوا را می نوازد.

      جلوتر منبر و محرابی که بعد از پدرت جایگاه منافقین شده بود به چشم آمد. بعد از شهادت او، اینجا جایگاه که بود؟ هوای مسجد و درب خانه را سبکتر از آنچه متصوّر بود، یافتم. احساس سبکی می کردم. اما سوالات یکی پس از دیگری از ذهنم می گذشت.

      اگر امروز جرات از بین بردن کوچه را اینان یافتند، شهرة جرات پیشینیانشان است که اجازة آوردن هیزم، و آتش زدن درب را به خود دادند. در محراب که می ایستد و از منبر چه کسی بالا می رود؟ اینانی که امروز در محراب می ایستند و از منبر بالا می روند، دست پروردة همان هایی هستند که آب کفن آخرین فرستاده خدا خشک نشده بود، منبر و محراب را غصب کردند و به آرزوی دیرینه شان رسیدند.

      بشنو! بشنو! هنوز طنین ریحانة ملکوت در این فضا، گوش را می نوازد که خطبه می خواند الحمد لله عَلی ما أَنعَمَ و لَهُ الشُّکرُ عَلی ما ألهَمَ ....... صدای گریه و تأثر حاضرین هم شنیده می شود. اما چه سود که این نامرد صفتان گریه شان، گریه تمساح است.

  در حیرت و ناباوری به این همه گستاخی که تا امروز هم در این مکان و فضا ادامه دارد از باب جبرئیل بیرون آمدم. به یادم آمد که داخل شدن از این باب در آداب ما ثواب خاص داشت نه خارج شدن؟ طراحان حرم نبوی چنین کرده اند تا خروج از این در باشد نه ورود! اما چه می شود که فقط با یک آه از دل بر کشیدن، این سوال هم بی جواب ماند.

      با دلی تفتیده و گامهایی لرزان و بی رمق از این همه ظلم و جفای ناتمام، به سمت دیگری رفتم. کجا می رفتم؟ آری از دور پنجره هایی به چشمم خورد. قبرستان بقیع. از پله ها بالا رفتم و پشت پنجره ها با خود می گفتم قبرستان.... نه! این جا حریم ائمه غریب بقیع است که جز تلی از خاک که ویرانة گنبد و بارگاه آنهاست چیز دیگری به چشم نمی آید. خواستم داخل شوم که گفتند ممنوع!

      با دلی سوخته تر از قبل با خود گفتم این حریم مال همه است. غصب حق دیگران برای شما تمامی ندارد. با دیدن فروغ ستاره دومین امام به یاد امام حسن افتادم که دست در دست مادر در کوچة گمشده ام به سمت خانه می رفت و سیلی نواخته شده به گوش مادر و پاره کردن سند فدک، و هتک حرمتش را با چشم می دید و می سوخت. مگر او چند سال داشت؟ هنوز این آتش در دلم خاموش نشده بود که چشمم به قبر ششمین اختر تابناک امامت افتاد که صدای استغاثه به مادرشان را هنگام بلایا و بردن او برای آخرین بار نزد منصور لعنت الله علیه، می شنیدم.

      آری غباری از غم همچنان که بر بقیع نشسته بود، بر دلم نشست. با دلی سوخته تر و گامهایی لرزان تر از هنگام آمدنم، از پله های بقیع پایین آمدم. آن ریختن اشک التیامی بر این زخمها بود؟! نمی دانم...... حسرت خوردن و آه کشیدن راه دیگری می توانست باشد؟ باز هم نمی دانم.... خدا می داند که تنها یک نفر التیام دهنده و شفای درد های بیکران دل همه ما شیعیان است. او که اینک از دیده ها پنهان است.

      چشم به سنگفرش ها دوخته و گامهای خود را با تردید، یکی پس از دیگری برمی­داشتم و به خوابم و تعبیرش در این شهر فکر می­کردم.