امام حسن عسکری علیه السلام در سال 232 هجری در مدینه چشم به جهان گشودند. ایشان مانند دیگر ائمه علیهم السلام تحت ظلم و جور حکام وقت قرار داشته و سخت‌ترین روزها را زیر نظر چند تن از خلفای غاصب عباسی گذراندند. معتز عباسی، پس از تصدی خلافت، امام را شدیداً زیر نظر قرار داد و چند بار ایشان را روانه‌ زندان کرد و به دست صالح بن وصیف (زندانبان) سپرد. صالح که از دشمنان اهل بیت علیهم السلام بود، فرصت را غنیمت شمرد و افرادی پست را در زندان بر امام گماشت تا حضرت را آزار دهند.

شیخ مفید روایت کرده است که: زمانی که امام حسن عسکری علیه السلام زندانی بودند، چند نفر از عباسیان نزد صالح بن وصیف آمده و به او گفتند: بر او سختگیری کن و هر چه می‌توانی او را در تنگنا قرار بده!.

صالح در پاسخ گفت: من دو تن از بد نهاد ترین انسانها را که سراغ داشته‌ام، براو گماشته‌ام ولی آن دو هم اکنون اهل نماز و روزه شده و در عبادت، به مقام بزرگی نایل گشته‌اند.

آل عباس از صالح خواستند که آن دو را بیاورد. پس از حضور آن دو، آنها را تهدید و توبیخ کردند که چرا بر امام سختگیری نمی‌کنید؟

آن دو نفر گفتند: درباره مردی که روزها را روزه می‌گیرد و تمام شب را به عبادت می‌پردازد چه بگوییم؟ او با کسی حرف نمی‌زند و به چیزی جز عبادت مشغول نیست و هر وقت به او نگاه می‌کنیم، بدن ما می‌لرزد و چنان می‌شویم که مالک نفس خویش نیستیم.

عباسیان که این سخنان را شنیدند، در کمال خجلت و ذلت بازگشتند.

منبع: کتاب ارشاد شیخ مفید، جلد 2، صفحه 334.

امام محمدباقر می‌‌فرمايند:

همانا خداوند عزوجلّ از میان بندگان مؤمنش کسانی را که زیاد دعا می‌کنند دوست دارد.

بنابراین از سحر تا طلوع آفتاب دعا کنید زیرا در این هنگام درهای آسمان گشوده،

بادهای رحمت وزیدن گرفته، رزق‌ها تقسیم شده و حوائج بزرگ برآورده می‌گردد.

ثواب الاعمال و عقاب الاعمال

شیخ صدوق ص ٣٤٥

امام رضا می‌فرمایند:

هر کس قادر نیست کاری کند که کفارة گناهاش باشد، پس بر محمد و آل محمد بسیار صلوات بفرستد.                                                                                                                                                                   بحارالانوار

ذکر و یاد خداوند، باعث می‌شود که خدا هم ما را یاد کند؛

هیچ‌چیز مانند یاد خدا و خوبان خدا دل را آرام نمی‌کند.

ذکر خدا و خوبان خدا، وادی امن و دار قرار است.

خداوند می‌فرماید: «وَ مَا اللهُ بِغافِلٍ عَمّا تَعْمَلوُنَ»؛

خداوند از آن‌چه انجام می‌دهید، غافل نیست. ی

عنی تو هم از خدا غافل مباش، خدا را بسیار یاد کن و ذاکر باش.

پروردگارا! ما بر تو توکل کردیم و به‌سوی تو بازگشت نمودیم و رجوع نهایی همه، سرانجام به سوی تو است.

-خوش رويي در صورت مؤمن ، سبب رفتن او به بهشت مي شود و خوش رويي در صورت دشمن معاند موجب نجات او از آتش جهنم مي گردد .

-به پايش ( مادر ) بيفت زيرا كه بهشت زير قدمهاي اوست .

-پيامبراكرم(ص)از همان روز هاي نخسين زندگي كارها را تقسيم كردند و فرمودند: « كار هاي خارج خانه با علي بن ابيطالب و كار هاي داخل خانه با فاطمه . پس حضرت زهرا عليها السلام فرمود ند : « جز خدا كسي نمي داند كه من از اين مطلب چقدر خوشحال شدم كه كارهاي خارج خانه به عهدة من نيفتاد تا مجبور شوم با مرد ها برخورد داشته باشم .

 - بهترين چيز براي زنان آن است كه مردان آنان رانبينند و آنان نيز مردان را نبينند.

پيامبر اكرم (صلی‌ا...علیه‌وآله‌وسلم) می‌فرمایند:

« اَلمُسلِمُ مَنْ سَلِمَ المُسلِموُنَ مِنْ یَده وَ لسانهِ »

 مسلمان كسی است كه مسلمانان از دست و زبانش در امان باشند.

 امام محمّدباقر(علیه‌السّلام) می‌فرمایند:

« لا یَسْلَمُ اَحَدٌ مِنَ الذُّنُوبِ حَتّی یَخْزُنَ لِسانَهُ »

 هیچ فردی از گناه در امان نیست مگر اینكه زبانش را در گنجینه سكوت قرار دهد.


امام جعفرصادق(علیه‌السّلام) می‌فرمایند:

 « اِنَّ النَّوْمَ راحَةٌ لِلْبَدَنِ وَ النُّطْق راحَةٌ لِلّروحِ وَ السُّكوت راحَةٌ لِلْعَقْلِ »

خواب آسایش بدن، سخن گفتن آسایش روح و سكوت آسایش عقل است.

آدم موجود عجیب و پيچيده‌ای است.

فرآیند به دنیا آمدنش طولانی است.

راه افتادنش زمان می‌برد و به زبان آمدنش طولانی‌تر است.

فرآیند فهمیدنش بسیار وقت می‌برد و از همه سخت‌تر، فرآیند فهمیده‌شدنش است.

گاه آدم‌ها تا پیری پیش‌روی می‌كنند و فهمیده نمی‌شوند.

سالیان دراز زن و مرد زیر یك سقف زندگی می‌كنند و همدیگر را پیدا نمی‌كنند!

سال‌های سال فرزندان و والدین كنار هم می‌بالند و درك نمی‌شوند!

امام صراط‌مستقيم است و توسّل به امام و مدد از او، كوتاه‌كردن راه است:

اگر اخلاص در عمل و پاك شدن از ناخالصي‌ها و زدودن و يا تظاهر و نفاق را مي‌خواهيم بايد به حضرت علي(عليه‌السّلام) توسّل كنيم و مدد بخواهيم.

اگر پاكی و طهارت و عفّت در چشم و گوش و زبان و قلب را می‌خواهیم باید به مركز و محور عصمت الهی حضرت صدیقه طاهره(سلام‌ا...علیها) پناهنده شویم.

اگر خلق نیكو و حسن معاشرت می‌خواهیم باید از امام حسن(علیه‌السّلام) بخواهیم كه مظهر حسن الهی است.

اگر محبّت دنیا برایمان مانع از محبّت به خداست، باید از امام حسین(علیه‌السّلام) مدد بخواهیم.

اگر عبادت و سجده برایمان سخت است باید به سیدالسّاجدین امام زین‌العابدین(علیه‌السّلام) پناه ببریم.

اگر علم واقعی می‌خواهیم باید از امام محمّدبن‌علی‌الباقر(علیه‌السّلام) مدد بجوییم.

اگر صدق در گفتار و صدق در عمل می‌خواهیم باید از امام صادق(علیه‌السّلام) كمك بخواهیم.

اگر می‌خواهیم كه بر خشم خود غلبه كنیم و جدل با دیگران را كنار بگذاريم، باید از امام كاظم(علیه‌السّلام) كمك بگیریم.

اگر رضا به قضاءالهی و رضایت از مردمان و رضایت آن‌ها را بخواهیم باید به امام رضا(علیه‌السّلام) توسّل كنیم.

اگر به جود و بخشش خدا محتاجیم و اگر می‌خواهیم بخشنده باشیم به امام جواد(علیه‌السّلام) توسّل كنیم.

اگر احساس سردرگمی و پریشانی می‌كنیم و تشخیص راه حق و باطل برایمان مشكل است باید به مظهر هدایت الهی امام هادی(علیه‌السّلام) پناهنده شویم و از او مدد بگیریم.

اگر پیروزی بر شیطان و لشكر نفس را می‌خواهیم به امام حسن عسكری(علیه‌السّلام) توسّل كنیم.

حضرت ولي‌عصر(عج‌ا...تعالي‌فرجه‌الشريف) امام وقت و امام حاضر است، صاحب زمان و مكان است، صاحب ما و صاحب قلب و دل و فكر و چشم و گوش و زبان ماست و به اعمال ما احاطه دارد و چيزي نيست كه از علم حضرت به دور باشد. بايد لحظه به لحظه از امام زمان(علیه‌السّلام) مدد بجوئيم و براي تمام اعمال و رفتار اعضاء و جوارحمان به ايشان توسّل كنيم.